Hans Bayens vond zijn inspiratie in het dagelijks leven. Hij keek naar mensen zoals ze zijn: in beweging, in gesprek, vol verwachting of juist in gedachten verzonken.
Zonder grote gebaren wist hij emoties en onderlinge verhoudingen zichtbaar te maken. Zijn sculpturen nodigen uit tot kijken én herkennen.
Wie de tijd neemt, ontdekt achter een ogenschijnlijk eenvoudig tafereel vaak een verhaal over verbondenheid, vrijheid en menselijke kwetsbaarheid.
Een bijzondere rol in de tentoonstelling speelt ‘Gezin’ uit 1967, het bronzen beeld op het Raadhuisplein in Zandvoort. Oorspronkelijk stond het voor het oude postkantoor. Het jongetje wees toen vastberaden naar zee, terwijl zijn ouders hem leken tegen te houden. Inmiddels heeft het beeld dankzij een gemeentelijke draai een andere kijkrichting gekregen. Een kleine draai, zou je denken, maar bij een beeld over verlangen en de lokroep van de zee maakt die nogal wat uit.
